SOMMIGE REACTIES OP ONGEWENSTE KINDERLOOSHEID ZIJN TE BIZAR VOOR WOORDEN... 🙈🙈🙈
maar... effectieve communicatie leidt tot begrip en verbinding.
Daar kom ik later op terug...
Hebben we een top "zoveel" van reacties die gegeven worden als je ongewenst kinderloos bent? Als je het mij vraagt wel...
Er zijn namelijk nogal wat dezelfde opmerkingen die dan langskomen:
➡️ Neem anders een hond.
"Ja, dat is ook echt vergelijkbaar met een kind."
➡️ Je kunt toch adopteren?
"Dat is een proces van een hele lange adem, met heel veel haken en ogen, waar lang niet iedereen voor in aanmerking komt."
➡️ Kinderen zijn ook niet zo makkelijk hoor...
"Nee, dat begrijpen wij ook. Maar waarom heb jij ze dan wel??"
➡️ Nou heb je heel veel tijd om te doen waar je zin in hebt!
"Ja, daar zat ik ook echt op te wachten..."
➡️ Als je het loslaat dan lukt het nog wel, dat gebeurt zo vaak!
"O ja? Geef eens wat percentages?"
➡️ Gelukkig kun je niet weten wat je mist.
"Nee, ik kan me er natuurlijk echt géén voorstelling van maken van wat ik allemaal moet missen als ik geen kind krijg. Zucht."
➡️ Gelukkig hebben jullie elkaar nog (als je een relatie hebt).
"Eh... ja. Maar daar word het verdriet en gemis van geen kind hebben niet minder om."
➡️ Waarschijnlijk is het beter zo!
"O...? Wat zijn de redenen dat er volgens jou dus maar beter geen kinderen kunnen komen bij ons?"
Er zijn er ongetwijfeld nog veel meer, en ik dacht dat ik ze de afgelopen jaren allemaal wel gehoord had. Tot mijn man en ik begin april een weekend weg gingen.
Aangekomen bij de B&B kregen we een rondleiding van de gastvrouw. Ik had een wat wijder shirt aan en ja hoor... dáár kwam dan de opmerking van de gastvrouw (min of meer wijzend en kijkend naar mijn buik):
"Bent u..."
Pijlsnel reageer ik:
"nee hoor. Wij hebben samen geen kinderen kunnen krijgen."
Even schrikt de gastvrouw en geeft aan dat ze dit heel erg vind voor ons. Ze herstelt zich snel en gooit er dan de volgende opmerking uit:
"Spiritueel gezien is er dan al voor u geboren werd, bepaald dat u geen kinderen zou krijgen."
Daar volgde nog wat "uitleg" achteraan maar dat komt niet helemaal meer bij me binnen. Het enige wat er op dat moment door mijn hoofd schiet is: moet ik haar nu keihard gaan uitlachen en haar de les lezen, of het er maar bij laten. Even sta ik te twijfelen en zeg:
"Nou, hier geloof ik dus niet in."
De gastvrouw laat mijn man en ik letterlijk met onze mond vol tanden achter.
Bob kijkt wat zorgelijk naar me.
"Gaat het wel?"
Ik vind het werkelijk zo ontzettend idioot klinken allemaal dat ik merk dat ik het niet eens confronterend vind, en serieus een beetje moet lachen. Eigenlijk heb ik de neiging om het uit te gieren, maar ik hou me in.
"Ik dacht dat ik ze serieus allemaal wel kende," zeg ik tegen Bob. "Maar deze heb ik echt nog nooit gehoord!"
De volgende ochtend hebben we niet zoveel zin om de gastvrouw nog te spreken, dus zonder afscheid besluiten we te vertrekken. We willen net in de auto stappen, als de gastvrouw ineens verschijnt en snel op ons afkomt. Het gesprek wat dan volgt is net zo onverwacht als het gesprek van gisteren, maar wel een héél ander gesprek! Ze neemt meteen het woord en legt ons uit dat ze ontzettend veel spijt heeft van haar woorden en er niet van heeft kunnen slapen. Ze is in tranen...
Ik aarzel even een paar seconden. We hebben haar gisteren tenslotte pas ontmoet, maar spontaan als ik ben, geef ik haar een knuffel. We praten even verder, en dan volgt er nog een knuffel.
Ze is één en al begrip voor ons.
Ik leg haar heel eerlijk uit, hoe we ons gisteren voelden na dit gesprek en wat haar reactie teweeg kan brengen bij mensen die ongewenst kinderloos zijn. Het is een gesprek met wederzijds begrip voor elkaar. Ze blijkt heel geïnteresseerd in de problematiek rond de kinderwens, en ook ons platform met hulpverlening wordt uitgebreid besproken. Al het onbegrip en de vraagtekens van gisteren zijn verdwenen, en ik voel verbinding met haar.
Met een goed gevoel zit ik daarna in de auto, maar ook met een gevoel van hoe wonderlijk dit alles is. Opnieuw blijkt hoe slecht een gesprek kan zijn door verkeerde aannames, onbegrip, niet luisteren naar de ander, en door vraagtekens die niet worden uitgesproken. Wat ook blijkt is hoe goed een gesprek kan zijn als je wél luistert naar de ander en begrip toont. Het maakt zoveel verschil als je je probeert te verdiepen in de ander.
Ja, effectieve communicatie leidt echt tot begrip en verbinding. Onze ervaring met de gastvrouw bewijst dat maar weer eens. Eigenlijk weten we dat allemaal wel, maar we moeten het eens wat vaker proberen.
Wat zou dát een hoop onbegrip schelen op deze aardbol.
Liefs, Mariska
